Tag Archief van: Getuigen

Overdenking over Lukas 1:18-20

 

Zacharias is een gelovige man. De Bijbel spreekt positief over hem, vroom, godvrezend, hij houdt zich aan de wet van God. Hij leeft dicht bij de Heere. En toch gebeurt het. Als de engel onverwachts bij hem komt, in de tempel, gelooft hij de boodschap van de engel niet. Hoe kan dat? Het is toch een engel die spreekt? Dat maakt toch grote indruk? Als je zo’n boodschap hoort, dan gelóóf je dat toch? Blijkbaar niet. Zacharias vindt het lastig om te vertrouwen op de kracht en grootheid van God. Hij kijkt niet naar boven, naar wat God kan. Hij kijkt omlaag. Hij kijkt naar wat mogelijk is naar de méns gesproken. En wat ziet hij dan? Hij ziet zijn verouderd lijf. En ook zijn vrouw is de jongste niet meer. Ze hebben al hun hele huwelijksleven lang gevraagd en verlangd naar een kindje. En door de jaren heen heeft hij leren aanvaarden dat Gods weg anders is. Dat kinderloos leven en sterven blijkbaar in Gods plan beter past. Hoe moeten dan deze woorden van de engel Gabriel opeens waarheid worden? Dat kan toch niet?

Een menselijke gedachte. Die ook ons niet vreemd zal zijn. Wij mensen geloven wel dat de Bijbel een boek is, door mensen geschreven. Maar een boek met de openbaring van God? Dat kan toch niet? Wij geloven wel dat Jezus gestorven is. Maar dat Hij weer uit de doden opstond? Dat kan toch niet? Of, wij geloven wel dat Jezus gestorven is voor de zonden van de mensen. Maar dat Hij ook voor mijn zonden gestorven is? Wij geloven wel dat Hij de almachtige is. Maar dat Hij ook mij kan verlossen uit deze ketenen en macht van de zonde? Dat kan toch niet?

Soms is het moeilijk om te geloven. Zelfs voor vrome, gelovige mensen. En kan er zomaar een moment van zwakheid zijn. Van twijfel. En ongeloof. Daar kan je van schrikken. En mee worstelen. Gelukkig schrikt de Heere niet. Hij kent ons zondig hart. Hij straft Zacharias met zwijgen. Hoe moeilijk zal dat zijn – hij kent nu de belofte van de Heere, maar mag er niet over zingen, jubelen en schreeuwen. Hij moet zwijgen. Hij kan ook het volk niet zegenen. De Heere laat zien: ongeloof geeft geen zegen. Door ongeloof kan je niet tot zegen zijn voor anderen. Maar de Heere gaat door. Juist omdat niemand klaar stond voor Jezus’ komst. Zelfs Zacharias niet. Juist daarom moest Jezus komen. Om verlossing te verdienen. En uit te delen. En zo mensen te redden, die er uit zichzelf niet om vragen. Maar die het wel nodig hebben. Zodat wij door Gods kracht en genade leren zien, zeggen en vragen: Heere, ik zie uit naar uw komst. Ik sta klaar om u te ontmoeten. Kom haastig, Heere Jezus!

Geschreven door ds. C. Koster.

 

Lezen Lukas 1 (klik hier).

Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren (de preek begint vanaf 32.00).

Meditatie over Johannes 4:34-38

De discipelen maken zich zorgen. Hun Heere eet niet. Hoe kan dat? Je hebt toch honger, als je aan het einde bent gekomen van een lange, hete reisdag? Heeft iemand anders Hem te eten gegeven? De discipelen begrijpen er niets van.

Maar Jezus heeft niet gegeten. Tenminste, niet voedsel waar de discipelen het over hebben. Jezus heeft ander eten gehad. Zijn hemelse Vader heeft Hem gevoed met iets veel mooiers dan een maaltijd. Wat is er gebeurd? Jezus mocht deze Samaritaanse vrouw ontmoeten. En haar ogen openen, dat de Man met wie zij sprak de Christus is, de Zoon van God, de Redder van de wereld. Dát is voedsel voor Jezus. Dat geeft Hem zoveel vreugde en kracht en energie.

Voor ons is dat toch onvoorstelbaar. Wij hebben eten nodig. We klagen zelfs al snel, als het eten niet op tijd klaar is. Of niet lekker genoeg is. Of niet gaar is. Of noem maar op. Laat staan dat we een maaltijd overslaan, om Bijbelstudie te kunnen doen. Toch is dit voor Jezus realiteit. Niet alleen in ‘extreme’ situaties en uitzonderingen. Nee, echt, dagelijkse realiteit. Hij deelt liever genade uit, dan dat Hij brood ontvangt. Ook al schreeuwt zijn lichaam om eten. Daarin toont Hij het hart van zijn Vader. Want ook zijn hemelse Vader wil genade uitdelen. Wil mensen redden. Daartoe had Hij Zijn Zoon naar deze wereld gezonden, opdat een ieder die in Hem geloofd, niet verloren gaat, maar het eeuwige leven heeft.

Het hart van God de Vader en God de Zoon gaat uit – zelfs naar deze Samaritaanse vrouw. Zelfs, zeg ik. Want Samaritanen waren gehaat volk. Veracht volk. In de ogen van Joden stonden ze gelijk aan mensen die door demonen bezeten waren. Maar dat geldt niet voor Jezus. In zijn ogen is deze vrouw een uniek schepsel, met een eeuwige ziel. En mag ze door de kracht van de Geest gebracht worden tot geloof. Ja, tot eeuwige redding.

De Heere Jezus is de Redder van de wereld. Hij verkoos gehoorzaamheid boven eten. Hij verkoos te luisteren naar God in plaats van de listen van de duivel (Mat. 4, verzoekingen in de woestijn). Ja, Hij verkoos dorst aan het kruishout. Hij verkoos zijn lichaam te offeren. Hij verkoos de vloek van God. Om Redder te zijn voor u, jou en mij. Wat een wonder! Kent u Hem? Ken jij Hem? Als Redder van de wereld? Als jouw Redder?

Als je zó Jezus kent, dan mag je uitdelen! Dan mag je hart uitgaan naar anderen om ons heen. Om, net als wat Jezus doet, het evangelie uit te delen! Om over Hem te spreken, die onze Redder is. Ja, die de Redder is van de wereld! Als je in Jezus gelooft, dan wordt je ook aan Hem gelijk gemaakt, door Gods Geest. Dan wordt je vernieuwd naar zijn beeld. Dus mag je ook iets van dit verlangen opmerken in je leven. Dat je bereid bent om je voedsel te laten staan, om Gods wil te kunnen doen. Dat je bereid bent om eens te vasten, en zo te focussen op God. Waarom niet? Omdat we niet zonder kunnen? Omdat we meer verlangen naar eten dan naar God?

Denk er maar eens over na. Een week zonder social media. Een week zonder koffie. Een week zonder vlees. Om je te richten op God. Zou jij het kunnen?

 

Lezen Johannes 4 (klik hier).

Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren (de preek begint vanaf 29.40).