Tag Archief van: Nieuwe Testament

Meditatie over Hebreeën 11:13-16

Hoe is het om te leven als pelgrim? Nergens je echte thuis hebben. Altijd onderweg te zijn. Dat is niet altijd fijn. Maar één ding helpt wel enorm. Namelijk dat je weet waarnaar je onderweg bent. Wat je einddoel en je echte bestemming is. Abraham, Izak en Jacob waren ook zulke pelgrims hier op aarde. En nee, ze waren geen rare mensen, die nergens aan meededen en altijd aan de zijlijn stonden. Zij waren mensen die rijk waren en midden in de maatschappij stonden. Ze sloten verbonden met volken rondom. Voerden zelfs oorlogen. En toch hebben ze zelf gezegd: wij zijn pelgrims (Gen. 23:4, 47:9). Daarmee bedoelden ze: wij leven voor God en vertrouwen op zijn belofte. Niet op ons geld, niet op onze macht of invloed. God beloofde een groot volk en een eigen land. Dat hadden ze nog niet, daarvan konden ze nog niets zien. En toch vertrouwden ze erop dat God het hen zou geven.

Christenen kunnen over deze ervaring meepraten. Want niet alleen onze aartsvaders zijn pelgrims. De Bijbel zegt dat alle christenen pelgrims zijn. Hier op aarde is niet hun echte thuis. De hemel, dát is hun ware thuis. Bij God, hun hemelse Vader. En net als onze aartsvaders, kunnen wij nog niets zien van de hemelse heerlijkheid. Er is nog weinig merkbaar van de nieuwe hemel en aarde. En toch mag je op God vertrouwen: alles wordt nieuw! Het beste moet nog komen.

Dat vraagt wel strijd. Want je kan verlangen naar de hemelse heerlijkheid in de toekomst. Maar er zijn ook andere krachten werkzaam. En die krachten liggen ons van nature veel beter. Een mooi huis, snelle auto, gezondheid en werk. Dat is toch ook belangrijk?! Dan kan je wel weten als christen: het beste moet nog komen. Maar toch kan de verleiding zijn om toch te leven voor dít leven. Alsof hier op aarde het beste is. Want ja, er is toch niets mis met een mooi huis of snelle auto? En zorgen voor je eigen gezondheid is toch ook belangrijk? Zeker, maar één ding is zó belangrijk: waar gaat ons verlangen naar uit? Zoeken wij het vaderland dat boven is? Verlangen wij naar een beter, een hemels vaderland? Of leven we voor dit leven hier op aarde?

Als je verlangt te leven voor het hemelse vaderland, dan ben je een gezegend mens. Nú kan het dan misschien zwaar zijn. En keuzes vragen. Maar de Heere belooft rijke zegen. Want je mag zoon of dochter zijn van de Heere. En Hij heeft een stad voor je gereed gemaakt. Een prachtige stad met paarlen poorten. Het nieuwe Jeruzalem. Waar jij mag wonen, samen met al Gods kinderen. In ware liefde en vrede. Bovenal, de stad waar God zelf woont. Met dit vooruitzicht kan je zeggen tegen jezelf en elkaar: hou vol! Het beste moet nog komen!

Aantal vragen om over na te denken:

  1. Wat betekent het voor jou om te leven in het geloof, zonder dat je de vervulling van Gods beloften kan zien?
  2. Herken jij het, dat je vreemdeling of pelgrim bent hier op aarde? Kan je voorbeelden noemen waarin jij je pelgrim voelt of de manier waarop het je keuzes beïnvloed?
  3. Welke dingen zorgen ervoor dat je teveel gericht blijft op het ‘aardse leven’?
  4. Hoe kan jij in je leven laten zien dat je een ‘beter vaderland’ verwacht?

Lezen Hebreeën 11 (klik hier).
Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren (de preek begint vanaf 27.30).

Meditatie over Romeinen 15:4-6

Echt discussiëren met elkaar, dat is knap lastig. Dat je echt goed naar elkaar argumenten luistert. De ander serieus neemt. En probeert in te gaan om wat de ander zegt. Al snel verzand een discussie in ‘ik vind, ik denk, ik voel.’ En dat daarmee ook het laatste woord is gezegd. Want ja, de mening van de ander moet je respecteren toch? Ieder zijn eigen mening. Toch is een christen geroepen om verder te gaan. Een stap dieper te gaan. Natuurlijk mag je op veel vlakken een eigen smaal of mening hebben. Maar als het gaat om zaken van het geloof, dan is dat niet genoeg. Dan zal een christen niet moeten kijken wat hijzelf vindt. Dan moet een christen vragen: wat vindt God? Wat zegt de Heere in zijn Woord. Om daarnaar te luisteren, en daarvoor te buigen.

De kracht en actualiteit van Gods Woord benoemd Paulus in Romeinen 15. De gemeente in Rome heeft last van ruzie en onderlinge verdeeldheid. En Paulus wil hen helpen. Hij laat zien hoe ze met zo’n conflict om moeten gaan. Hij roept hen op elkaar te dragen, te helpen, te steunen (vers 1). En dan wijst hij naar Jezus Christus, die ook niet uit was op eigen belang, maar juist smaad heeft gedragen voor ons – zijn vijanden (vers 3). Dat deed de Heere Jezus in onderworpenheid aan Vaders wil, in gehoorzaamheid aan Gods Woord. En dan zegt Paulus in vers 4, dat dat oude Woord van God ook vandaag nog tot ons spreekt. Wat voorheen is opgeschreven, in het Oude en Nieuwe Testament, dat is voor ons opgeschreven. Tot ons onderwijs. Tot onze lering. Dat Woord is dus niet alleen oud, een boodschap voor mensen van eeuwen terug. Dat Woord is actueel, voor ons vandaag geschreven. God had toen – eeuwen geleden – ook ons al op het oog. God heeft zijn Woord voor ons laten opschrijven, zodat wij ook in onze moderne tijd daar genoeg aan hebben. De Bijbel is het lévende Woord van God. Actueel en krachtig, vól betekenis.

Als je zo buigt voor de Schriften – net als Jezus Christus – dan ontvang je zoveel schatten. Dan is daar kracht waarmee je kan volharden, vertroost wordt en de hoop kan vasthouden. Omringd door zoveel getuigen, door zoveel daden van Gods trouw, dat is bemoedigend. En helpt je verder.

In vers 5 zegt Paulus, dat dat niet alleen uit de Bijbel komt. Maar dat die kracht, troost en hoop bij God vandaan komt. Want de Heere is de God van de volharding en vertroosting. Hij schenkt door zijn Woord kracht en troost en hoop. De Bijbel zelf is dus geen magisch boek. Het is het instrument, het middel dat God gebruikt om kracht en troost uit te delen. Het komt wel via de Bijbel. Maar de Bijbel is niet een magische toverstaf, waar je kracht uit put. Nee, die kracht komt bij God vandaan. Het is daarom ook belangrijk om Bijbellezen samen te laten gaan met bidden. Vragen om Gods kracht, zijn Geest, om de opening van Gods Woord. Zodat je mag lezen en verstaan. Zodat je mag begrijpen en gesterkt worden.

Alleen in deze weg van: samen buigen voor Gods Woord, is de goede weg voor een verdeelde gemeente, zoals in Rome. Dan zijn echt niet alle meningsverschillen verdampt. Nee, je mag anders over bepaalde zaken denken. Zelfs over belangrijke zaken, zoals het al of niet eten van offervlees. Maar als je maar samen buigt voor God, samen gelooft in één Heere, samen deelt in de ene Geest. Samen dient in het ene Koninkrijk.

Dan wil God dat zegenen. Ja, dan is het tot zijn eer. Zodat uit de mond van ál zijn kinderen – hoe verschillend ze ook zijn en hoe verschillend ze ook kunnen denken – alle eer aan God toekomt.

 

Vragen ter overweging

  1. Kan je een voorbeeld noemen van een Bijbelverhaal wat jou in het bijzonder sterkt, bemoedigd of vertroost?
  2. Wat helpt jou om trouw te zijn in het lezen van de Bijbel?
  3. Merk je dat God echt door zijn Woord tot jou spreekt, ook vandaag?
  4. Kan je onderwerpen noemen, die wel belangrijk zijn, en waar je toch van mening over kan verschillen in de kerk?

Lezen Romeinen 15 (klik hier).

Klik hier om de preek over Romeinen 15:4-6 te horen (de preek begint bij 43:50).