Tag Archief van: Teken

Overdenking over Lukas 1:18-20

 

Zacharias is een gelovige man. De Bijbel spreekt positief over hem, vroom, godvrezend, hij houdt zich aan de wet van God. Hij leeft dicht bij de Heere. En toch gebeurt het. Als de engel onverwachts bij hem komt, in de tempel, gelooft hij de boodschap van de engel niet. Hoe kan dat? Het is toch een engel die spreekt? Dat maakt toch grote indruk? Als je zo’n boodschap hoort, dan gelóóf je dat toch? Blijkbaar niet. Zacharias vindt het lastig om te vertrouwen op de kracht en grootheid van God. Hij kijkt niet naar boven, naar wat God kan. Hij kijkt omlaag. Hij kijkt naar wat mogelijk is naar de méns gesproken. En wat ziet hij dan? Hij ziet zijn verouderd lijf. En ook zijn vrouw is de jongste niet meer. Ze hebben al hun hele huwelijksleven lang gevraagd en verlangd naar een kindje. En door de jaren heen heeft hij leren aanvaarden dat Gods weg anders is. Dat kinderloos leven en sterven blijkbaar in Gods plan beter past. Hoe moeten dan deze woorden van de engel Gabriel opeens waarheid worden? Dat kan toch niet?

Een menselijke gedachte. Die ook ons niet vreemd zal zijn. Wij mensen geloven wel dat de Bijbel een boek is, door mensen geschreven. Maar een boek met de openbaring van God? Dat kan toch niet? Wij geloven wel dat Jezus gestorven is. Maar dat Hij weer uit de doden opstond? Dat kan toch niet? Of, wij geloven wel dat Jezus gestorven is voor de zonden van de mensen. Maar dat Hij ook voor mijn zonden gestorven is? Wij geloven wel dat Hij de almachtige is. Maar dat Hij ook mij kan verlossen uit deze ketenen en macht van de zonde? Dat kan toch niet?

Soms is het moeilijk om te geloven. Zelfs voor vrome, gelovige mensen. En kan er zomaar een moment van zwakheid zijn. Van twijfel. En ongeloof. Daar kan je van schrikken. En mee worstelen. Gelukkig schrikt de Heere niet. Hij kent ons zondig hart. Hij straft Zacharias met zwijgen. Hoe moeilijk zal dat zijn – hij kent nu de belofte van de Heere, maar mag er niet over zingen, jubelen en schreeuwen. Hij moet zwijgen. Hij kan ook het volk niet zegenen. De Heere laat zien: ongeloof geeft geen zegen. Door ongeloof kan je niet tot zegen zijn voor anderen. Maar de Heere gaat door. Juist omdat niemand klaar stond voor Jezus’ komst. Zelfs Zacharias niet. Juist daarom moest Jezus komen. Om verlossing te verdienen. En uit te delen. En zo mensen te redden, die er uit zichzelf niet om vragen. Maar die het wel nodig hebben. Zodat wij door Gods kracht en genade leren zien, zeggen en vragen: Heere, ik zie uit naar uw komst. Ik sta klaar om u te ontmoeten. Kom haastig, Heere Jezus!

Geschreven door ds. C. Koster.

 

Lezen Lukas 1 (klik hier).

Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren (de preek begint vanaf 32.00).