Overdenking over 1 Samuël 1
Hanna heeft intense hartenpijn. Het kan niet anders. Het onbeschrijfelijke verdriet dat je geen kinderen kan krijgen. Dat je nooit moeder of oma zult worden. Natuurlijk, ze had een lieve man. En Hanna wist wel dat Elkana het meeste van haar hield. Maar tegelijk merkte ze: ik ben niet alles voor hem, want ik kan hem geen kinderen schenken. En Peninna, die andere vrouw van Elkana, wél. En alsof dat nog niet genoeg is, treitert Peninna haar. Hanna heeft hartenpijn. Een gebroken hart.
Begrijpt Elkana haar? Nee. Hij probeert haar wel te troosten, maar hij blijkt een slechte trooster te zijn. Ze gaat naar Gods huis, de tabernakel in Silo, maar ook daar wordt ze afgewezen. Eli zegt: scheer je weg, dronkenlap. Bij wie kan Hanna terecht? Waar moet ze heen?
In deze geschiedenis maakt God een nieuw begin. Vanuit de goddeloze Richterentijd wil de HEERE een koning naar zijn hart gaan geven. En uit Hanna komt een man die koningen mag zalven. Juist in dit omslagpunt laat God merken door de kinderloosheid van Hanna: mijn ingrijpen en verlossing komt niet van mensen. Komt niet door eigen kracht. Nee, verlossing begint bij God alleen. Hij doet wonderen. Hij maakt uit dode mensen leven. Hij schenkt uit een onvruchtbare een kind. Zo heeft Hij vaker gedaan, denk aan Sara, Rebekka, Manoah’s vrouw (moeder van Simson) en Elisabeth, de moeder van Johannes de Doper. Als we deze geschiedenis onszelf als spiegel voorhouden, moeten we ons de vraag stellen: erkennen ook wij onze onmacht? Onze geestelijke doodsheid? Onze tekorten in liefde voor elkaar? Ons tekort in vertrouwen op God?
De HEERE laat zien: Ik zie de hartenpijn wel. Ik pijl de ellende wel. Van Hanna en van Mijn volk. Hanna werd door mensen teleurgesteld. Maar niet door God. Ze mag haar hart uitstorten bij de HEERE. Haar pijn houdt haar niet bij God vandaan. Nee, het brengt haar juist dicht bij God. Het loutert en zuivert haar vertrouwen op God. Dat proef je ook in haar gebed. Ze is niet gericht op zichzelf en haar pijn. Ze is gericht om God te dienen en zijn Koninkrijk te bouwen! Buitengewoon! Het brengt ons bij de vraag: ga ik door mijn pijn naar mijzelf kijken? Of breng ik mijn pijn bij God, en richt ik me op Hem? Om God te dienen, ook in mijn verdriet?
Als Hanna haar hart uitstort naar de HEERE, dan hoort Hij. Heel bijzonder. Hanna mag zwanger worden en een zoon baren: Samuël. Dat betekent: van de HEERE gebeden, of: de HEERE hoort. Een mooie naam. En opnieuw toont Hanna haar Godsvertrouwen: ze staat Samuël af aan God. Ze weet: deze zoon is mij niet gegeven om míjn verlangen te vervullen. Nee, deze zoon staat in dienst van God. In dienst van Gods Koninkrijk. Is dat ook ons verlangen? Voor onszelf of onze (klein)kinderen?
Geschreven door ds. C. Koster
