Tag Archief van: Zegen

Overdenking over 1 Samuël 1

Hanna heeft intense hartenpijn. Het kan niet anders. Het onbeschrijfelijke verdriet dat je geen kinderen kan krijgen. Dat je nooit moeder of oma zult worden. Natuurlijk, ze had een lieve man. En Hanna wist wel dat Elkana het meeste van haar hield. Maar tegelijk merkte ze: ik ben niet alles voor hem, want ik kan hem geen kinderen schenken. En Peninna, die andere vrouw van Elkana, wél. En alsof dat nog niet genoeg is, treitert Peninna haar. Hanna heeft hartenpijn. Een gebroken hart.

Begrijpt Elkana haar? Nee. Hij probeert haar wel te troosten, maar hij blijkt een slechte trooster te zijn. Ze gaat naar Gods huis, de tabernakel in Silo, maar ook daar wordt ze afgewezen. Eli zegt: scheer je weg, dronkenlap. Bij wie kan Hanna terecht? Waar moet ze heen?

In deze geschiedenis maakt God een nieuw begin. Vanuit de goddeloze Richterentijd wil de HEERE een koning naar zijn hart gaan geven. En uit Hanna komt een man die koningen mag zalven. Juist in dit omslagpunt laat God merken door de kinderloosheid van Hanna: mijn ingrijpen en verlossing komt niet van mensen. Komt niet door eigen kracht. Nee, verlossing begint bij God alleen. Hij doet wonderen. Hij maakt uit dode mensen leven. Hij schenkt uit een onvruchtbare een kind. Zo heeft Hij vaker gedaan, denk aan Sara, Rebekka, Manoah’s vrouw (moeder van Simson) en Elisabeth, de moeder van Johannes de Doper. Als we deze geschiedenis onszelf als spiegel voorhouden, moeten we ons de vraag stellen: erkennen ook wij onze onmacht? Onze geestelijke doodsheid? Onze tekorten in liefde voor elkaar? Ons tekort in vertrouwen op God?

De HEERE laat zien: Ik zie de hartenpijn wel. Ik pijl de ellende wel. Van Hanna en van Mijn volk. Hanna werd door mensen teleurgesteld. Maar niet door God. Ze mag haar hart uitstorten bij de HEERE. Haar pijn houdt haar niet bij God vandaan. Nee, het brengt haar juist dicht bij God. Het loutert en zuivert haar vertrouwen op God. Dat proef je ook in haar gebed. Ze is niet gericht op zichzelf en haar pijn. Ze is gericht om God te dienen en zijn Koninkrijk te bouwen! Buitengewoon! Het brengt ons bij de vraag: ga ik door mijn pijn naar mijzelf kijken? Of breng ik mijn pijn bij God, en richt ik me op Hem? Om God te dienen, ook in mijn verdriet?

Als Hanna haar hart uitstort naar de HEERE, dan hoort Hij. Heel bijzonder. Hanna mag zwanger worden en een zoon baren: Samuël. Dat betekent: van de HEERE gebeden, of: de HEERE hoort. Een mooie naam. En opnieuw toont Hanna haar Godsvertrouwen: ze staat Samuël af aan God. Ze weet: deze zoon is mij niet gegeven om míjn verlangen te vervullen. Nee, deze zoon staat in dienst van God. In dienst van Gods Koninkrijk. Is dat ook ons verlangen? Voor onszelf of onze (klein)kinderen?

Geschreven door ds. C. Koster

 

Lezen 1 Samuël 1 (klik hier).

Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren.

Overdenking over Lukas 1:18-20

 

Zacharias is een gelovige man. De Bijbel spreekt positief over hem, vroom, godvrezend, hij houdt zich aan de wet van God. Hij leeft dicht bij de Heere. En toch gebeurt het. Als de engel onverwachts bij hem komt, in de tempel, gelooft hij de boodschap van de engel niet. Hoe kan dat? Het is toch een engel die spreekt? Dat maakt toch grote indruk? Als je zo’n boodschap hoort, dan gelóóf je dat toch? Blijkbaar niet. Zacharias vindt het lastig om te vertrouwen op de kracht en grootheid van God. Hij kijkt niet naar boven, naar wat God kan. Hij kijkt omlaag. Hij kijkt naar wat mogelijk is naar de méns gesproken. En wat ziet hij dan? Hij ziet zijn verouderd lijf. En ook zijn vrouw is de jongste niet meer. Ze hebben al hun hele huwelijksleven lang gevraagd en verlangd naar een kindje. En door de jaren heen heeft hij leren aanvaarden dat Gods weg anders is. Dat kinderloos leven en sterven blijkbaar in Gods plan beter past. Hoe moeten dan deze woorden van de engel Gabriel opeens waarheid worden? Dat kan toch niet?

Een menselijke gedachte. Die ook ons niet vreemd zal zijn. Wij mensen geloven wel dat de Bijbel een boek is, door mensen geschreven. Maar een boek met de openbaring van God? Dat kan toch niet? Wij geloven wel dat Jezus gestorven is. Maar dat Hij weer uit de doden opstond? Dat kan toch niet? Of, wij geloven wel dat Jezus gestorven is voor de zonden van de mensen. Maar dat Hij ook voor mijn zonden gestorven is? Wij geloven wel dat Hij de almachtige is. Maar dat Hij ook mij kan verlossen uit deze ketenen en macht van de zonde? Dat kan toch niet?

Soms is het moeilijk om te geloven. Zelfs voor vrome, gelovige mensen. En kan er zomaar een moment van zwakheid zijn. Van twijfel. En ongeloof. Daar kan je van schrikken. En mee worstelen. Gelukkig schrikt de Heere niet. Hij kent ons zondig hart. Hij straft Zacharias met zwijgen. Hoe moeilijk zal dat zijn – hij kent nu de belofte van de Heere, maar mag er niet over zingen, jubelen en schreeuwen. Hij moet zwijgen. Hij kan ook het volk niet zegenen. De Heere laat zien: ongeloof geeft geen zegen. Door ongeloof kan je niet tot zegen zijn voor anderen. Maar de Heere gaat door. Juist omdat niemand klaar stond voor Jezus’ komst. Zelfs Zacharias niet. Juist daarom moest Jezus komen. Om verlossing te verdienen. En uit te delen. En zo mensen te redden, die er uit zichzelf niet om vragen. Maar die het wel nodig hebben. Zodat wij door Gods kracht en genade leren zien, zeggen en vragen: Heere, ik zie uit naar uw komst. Ik sta klaar om u te ontmoeten. Kom haastig, Heere Jezus!

Geschreven door ds. C. Koster.

 

Lezen Lukas 1 (klik hier).

Een preek over deze tekst is via deze link na te luisteren (de preek begint vanaf 32.00).